تبلیغات


مناجات شور-21:28
مناجات (ای که گفتی دردمندان را مداوا می کنی) - ۰۳:۲۶
مناجات-ابوعطا:28دقيقه و8ثانيه
مناجات همايون -8:09
مدح علي-2:57
علي گويم علي جويم-10:49
برگ سبز۲- ۳۱:۰۲
برگ سبز شماره 4- 29:14
برگ سبز شماره 9-24:35
برگ سبز شماره 11-29:37
برگ سبز13-10:49
برگ سبز شماره 24-27:28
برگ سبز شماره51-27:13
اشعارمذهبي ومناجات خواجه عبدالله انصاري-14:18
شور دشتي-27:51
سینه ها بینم ز سوز هجر تو -12:19
سه گاه مثنوي-4:17
از بار گناه-12:57
شعر حكيم الهي قمشه اي در سه گاه-20:13
علي يا علي-7:48
شعر عطار در آواز دشتي-10:59
آواز سحرگاهي در آواز دشتي گوشه حاجياني-14:51
آواز و مناجات در مايه افشاري-29:35
اذان ذبيحي-5:11
شهادت حضرت علي-14:20
چراغ حق در بيات ترك-8:47
آواز دشتي پناهي تو مرا-31:19
آواز دشتي نكني-4:13
مثنوي بيات ترك-4:23
دعاي افتتاح-34:14                                                             
دعای مجیر -۵۰:۲۴
گفتگوي ذبيحي-5:36
جانم علي 13:51
مدح علي دشتي-10:56
مناجات علي 23:28
مناجات علي مسجد كوفه 28:17
ربنا  5:18 
ربنا2   1:58
ره صدق وصفا-13:20
شعر دكتر قاسم رسا-10:31
بحر و بر-1:37
تو مظهر اسرار حي لايموتي-5:9
ناله كن اي دل-1:33
كاتب وحي الهي در مايه دشتي-9:02
علي را كشتند در مايه شوشتري-4:13
مسجد سپهسالار سال۱۳۵۴ ۱۱:۰۱
گلهای رنگارنگ شماره۲۰۴ ۳۰:۰۲
گزارش راديوئي در مورد سرنوشت ذبيحي از زبان مسئولين راديو و روزنامه اطلاعات آن زمان 21:34

سید جواد ذبیحی کیست

یکه تاز مناجات خوانی در رادیو ایران

راه اندازی ایستگاه رادیو ایران در اردیبهشت 1319 خورشیدی (1940 میلادی)، موسیقی ایرانی و از جمله نوع مذهبی اش را در مسیر متفاوتی قرار داد. اتفاق مهم این بود که پای برخی از مجریان موسیقی مذهبی به رادیو کشانده شد. در نتیجه صدای شان به گوش میلیون ها ایرانی رسید و خود به خود علاقه مندان زیادی پیدا کرد. نخستین چهره مشهور، فردی به نام سید جواد ذبیحی بود. او مناجات خوانی را از کودکی نزد پدرش در محافل مذهبی آغاز کرد و چون در جوانی، شهرت صدایش به رادیو رسید، این امکان را یافت تا هنرش را به جمعیت قابل توجهی از ایرانیان ارائه دهد. وی در ماه های رمضان، از سال 1328 خورشیدی تا وقوع انقلاب اسلامی در سال 1357 پیوسته در رادیو می خواند.

 

 سید جواد ذبیحی

 

پدرش سید اسدالله ذبیحی درکه‌ای، مداحی از ساکنان روستای درکه واقع در شمال تهران بود. او به واسطه ازدواج با یک زن مشهدی -علاوه بر مادر سیدجواد- در این شهر اقامت داشت و به همین دلیل سیدجواد ذبیحی، همواره در میان دوستدارانش به هنرمند مشهدی معروف بود. سیدجواد ذبیحی مرد خوش‌ لباسی بود که فینه عربی به سر می‌گذاشت و مجالس بزرگ مذهبی در تهران و شهرستان‌ها  را اداره می‌کرد. سواد زیادی نداشت، اما تمام ردیف‌های آوازی را به خوبی می‌شناخت. او پس از ورود به رادیو، علاوه بر اجرای موسیقی صرفاً مذهبی، از سال ۱۳۳۶ با همکاری زنده یاد داوود پیرنیا و هنرمندانی چون حسن کسایی، رضا ورزنده، جلیل شهناز، احمد عبادی، مرتضی محجوبی، علی تجویدی، پرویز یاحقی، حسین تهرانی، مهدی خالدی و فرهنگ شریف، آوازهای زیبایی را به همراه ساز ایشان به یادگار گذاشت. نکته این که وی معمولاً به همراه ساز این هنرمندان آواز نمی خواند. بلکه در ابتدا ایشان دقایقی بداهه نوازی می کردند و سپس ذبیحی یک آواز کامل را بدون ساز می خواند* و در انتها بار دیگر هنرمندان به اجرای موسیقی سازی می پرداختند.

 

 

مجموعه برنامه "برگ سبز" را داوود پیرنیا به نام ذبیحی کلید زد. نخستین برنامه، با شعری از هاتف اصفهانی با ترجیع بند "یکی هست و هیچ نیست جز او، وحده لا اله الا هو" در مثنوی سه گاه همراه با دکلمه آقای پیمان اجرا شد. رنگ سبز در فرهنگ ایرانی، نماد سیادت محسوب می شود و سید بودن ذبیحی، دلیل این نامگذاری بوده است. پیرنیا اعتقاد داشت: "این از آن برگ سبزهایی است که هیچ گاه زرد نمی شود".

 

 


 

 

سید جواد ذبیحی در مجالس مذهبی ترتیب یافته توسط دربار پهلوی نیز شرکت می کرد. به همین دلیل بلبل شاه لقب گرفته بود. مذهبیون طرفدار جریان های سیاسی، معمولاً او را به مجالس خود دعوت نمی کردند. ولی مذهبی های غیر سیاسی همواره خواهان صدایش بودند. وی بنا بر یک سنت دیرینه مداحی، در پایان مجالس، ذکر خیری از شاه می کرد. در گذشته های پیش از ذبیحی نیز چنین بود. کما این که الان هم چنین است و مداحان امروزی در پایان مراسم از شخص اول مملکت ذکر خیری می کنند.

 

 

اما این مسئله، به مذاق مذهبیون مخالف شاه خوش نمی آمد و معمولاً موضع می گرفتند. یك بار وقتی به دعوت فرد متمکنی از اهواز در آن شهر برنامه داشت، مرحوم آیة الله بهبهانی هم در آن جا حاضر بود و چون ذبیحی جمله ای كه بوی حمایت از شاه می‌داد، بر زبان آورد، مرحوم بهبهانی به حالت اعتراض مجلس را ترک کرد. مردم حاضر نیز به پیروی از او، مجلس را ترک کردند.

پس از سقوط حکومت شاهنشاهی در سال 1357 ، سید جواد ذبیحی با چنین پیشینه ای، مورد غضب انقلابیون قرار گرفت. در ابتدا آنان که به آرشیو رادیو دسترسی داشتند، به بهانه طاغوتی بودن ذبیحی و افراد مشابه او، نمونه های منحصر به فردی را از بین بردند. مسعود بهنود، روزنامه نگار، در خصوص آن سال ها می گوید: "در ماه ها و روزها و حتی سال اول بعد از انقلاب، فضای تند تخریب و خشونت انقلابی حتی در حوزه صدا و موسیقی نیز حاکم شده بود. از جمله آن که فردی در رادیو به مسئولیت رسیده بود و معتقد بود هر آن چه یادآور گذشته است باید پاک کرد و پخش نکرد. حتی اذان موذن زاده اردبیلی که یکی از آثار موسیقی مذهبی ایران است نیز در پشت این دیوار بلند محصور شد و حدود یک سالی از رادیو پخش نمی شد."

 

 

 

29 سال حضور مداوم ذبیحی در رادیو ایران، کارنامه پرباری را برای موسیقی مذهبی این دیار به همراه داشت که امروزه بخش اندکی از آن موجود است. از اجرای برنامه گل‌ها و مناجات‌های او در رادیو و مجالس دیگر مذهبی چیزی حدود 60 اثر باقی مانده است. شاید در آرشیو محرمانه رادیو هنوز هم نمونه های غبار گرفته ای باشد. در این صورت، فقط گذر زمان کارگشا خواهد بود.

 

 

شیوه آوازخوانی و مناجات خوانی ذبیحی آشکارا متفاوت بود. وقتی قرار بود در برنامه گل ها به همراه سایر هنرمندان، آواز بخواند، کاملاً در چارچوب ردیف آوازی حرکت می کرد و از انواع تحریرها بهره می جست. اما در مناجات خوانی، رویه دیگری در پیش می گرفت. حذف بیشتر تحریرها و تأکید بر شفاف خوانی در مناجات ها، بی آن که از جذابیت صدایش بکاهد، این بهانه را از برخی مذهبیون سلب می کرد تا او را به صوت غنا متهم نکنند. گفتنی است، یکی از دلایل مذهبی های مخالف موسیقی، همین تحریرهای زیبای موسیقی ایرانی است که از نظر ایشان مصداق صوت حرام اند!  

 

 

آثار سید جواد ذبیحی از منظر پاسداشت زبان فارسی نیز اهمیت زیادی دارند. او با آن که به مناجات های عربی وقوف کامل داشت، ولی بیشتر انرژی خود را معطوف به مناجات خوانی به زبان فارسی کرده بود. در واقع می توان گفت ذبیحی دنباله رو تفکر خواجه عبدا... انصاری بود که هزار سال پیش با سرودن دوبیتی های زیبای فارسی، سیر مناجات خوانی را از عربی به فارسی برگرداند. مرحوم ذبیحی نیز همانند خواجه عبدا... نیک دریافته بود که واژگان مناجات های عربی برای عموم قابل فهم نیست و در نتیجه فایده ای معنوی به همراه ندارد. در حالی که خواندن و شنیدن مناجات های فارسی چون برای مخاطب ایرانی کاملاً مفهوم است، خود به خود در تزکیه نفس ایشان، نقش پر رنگ تری بازی می کند.

 

 

سید جواد ذبیحی با وجود آن که عمری طولانی را در خدمت مفاهیم و ارزش های دین اسلام صرف کرده بود، به شیوه ای کاملاً غیر اسلامی به جهان باقی شتافت!. اما سید جواد فرصتی پیدا نکرد تا آخرین شور و اصفهان و افشاری اش را سر دهد. .

خداوند همه را بیامرزد.


تعداد مشاهده : 35
تعداد : 1
دسته بندی : موسیقی ایرانی , صدا های ماندگارآواز ایرانی،خوانندگان قدیمی
قیمت : 80000


کلمات کلیدی : سید جواد ذبیحی ،خرید سید جواد ذبیحی،فروش سید جواد ذبیحی،مناجات سید جواد ذبیحی،سبزهای سید جواد ذبیحی،اهنگهای،تصنیف های،عرفان سید جواد ذبیحی،فلسفه سید جواد ذبیحی،مداحی سید جواد ذبیحی،مداحی ذبیحی،اثارسید جواد ذبیحی،البوم کامل سید جواد ذبیحی،ارشیوکامل سید جواد ذبیحی،


رهگیری سفارش
آمار سایت
  • بازدید امروز : 472
  • بازدید دیروز : 261
  • بازدید کل : 537031
  • افراد آنلاین : 6
  • تعداد محصولات : 76
تبلیغات

DMarket e-Shop CMS . This Page Published By Dmarket Eshop CMS . All right reserved